Οι δρόμοι της μετανάστευσης για τους κατοίκους του Άργους Ορεστικού άνοιξαν κατά τα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας κυρίως προς την Αμερική. Ήταν η εποχή που μετανάστες από την Ελλάδα κι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, κατά κύματα διέσχιζαν τον Ατλαντικό ωκεανό. Τα ταξίδια για την Αμερική ήταν δύσκολα και επικίνδυνα. Οι μετανάστες, ξέβγαλτοι, αγράμματοι και χωρίς τη γνώση της ξένης γλώσσας, είχαν να παλέψουν με τις κακουχίες του ταξιδιού και με το άγνωστο του τόπου που έφθαναν. Η αναχώρηση από την πατρίδα είχε ιεροτελεστικό χαρακτήρα και ήταν αληθινός σπαραγμός ο χωρισμός από οικείους συγγενείς και φίλους.
Ομαδική μετανάστευση από το Άργος είχαμε και αμέσως μετά τη λήξη των πολέμων 1940-1949, από τους οποίους η χώρα μας έβγαινε βαρυπενθούσα και πολυχτυπιμένη, βουτηγμένη μέσα στην ερήμωση και την δυστυχία. Αυτή τη φορά οι δρόμοι άνοιξαν κυρίως προς την Αυστραλία.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 σημειώθηκε νέο μεταναστευτικό κύμα, αυτή τη φορά κυρίως προς τη Δυτική Γερμανία και άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης.
Αν σκεφθούμε όλα τα παραπάνω μήπως μπορούμε να έρθουμε για λίγο στη θέση όλων αυτών που τώρα αναζητούν μια σανίδα σωτηρίας στη δική μας χώρα και περιμένουν από όλους εμάς ένα χέρι βοήθειας, όπως κάποτε έψαχναν και οι δικοί μας άνθρωποι στους ξένους τόπους; Αν έρθουμε για λίγο στη θέση αυτών είναι δυνατό να αρνηθούμε το δικαίωμά τους στη μόρφωση, την εργασία και το σύστημα υγείας;
